Βράδυ Παρασκευής- ξημερώματα Σαββάτου, κάπου ανάμεσα γράφεται το δέκατο επεισόδιο των ιστοριματων! Ένα podcast στο χρονικό κενό της μέρας. Κάλαντα ακούγονται στις θύρες των σπιτιών, παιδιά λένε ευχές και μαζεύουν κάτι παραπάνω απο το χαρτζιλίκι τους στην Ελλάδα που βαδίζει σε άλλη μια δύσκολη χρονιά με πολλά διλήμματα και στοιχήματα μπροστά…

Μιλώντας για τα κινήματα και τις τελευταίες διαδικτυακές εξελίξεις τους, την δήλωση των περιουσιακών στοιχείων των βουλευτών και τον έλεγχο στα social media. Μιλώντας για την εφημερίδα Ελευθεροτυπία και τις ελληνικές παθογένειες των παραδοσιακών μέσων. Όλα αυτά με hip hop ακούσματα και μια χριστουγεννιάτικη μελωδία για αρχή… 
Οι καλύτερες μέρες διεκδικούνται, Καλή ακρόαση και καλές γιορτές!

Download audio file (istorimata_log10.mp3)

27,90 min (53,35Mb)
» download podcast (δεξί κλικ > αποθήκευση συνδέσμου ως)

Show notes
1. Δηλώσεις περιουσιακής κατάστασης χρήσης 2009 των βουλευτών του ελληνικού κοινοβουλίου.
2. Η έρευνα του Independent (Independent voices of 2011: The most influential non-celebrity users of Twitter

Track List
1. Κenny Beeper’s Xmas Mini Mix (based on Driving home for Christmas – Chris Rea)
2. Public Service Announcement – Paul Nice remix
3. Who we are(Dirty) – Gummy Soul
4. Something Missing – Frenic

Οι γειτονιές του Κορυδαλλού αυτές τις μέρες είναι γεμάτες με καρπούς, χρώμα και μυρωδιές!

Σε παλαιότερη δημοσίευση είχα ασχοληθεί με τις πορτοκαλιές και τις λεμονιές στις γειτονιές και την δική μου προσωπική ιστορία. Την ανάγκη για αξιοποίηση κάθε δυνατότητας και ευκαιρίες που μας δίνεται! Τα προβλήματα που βιώνει τώρα η χώρα μας έχουν πολλές προεκτάσεις αλλά και πολλές αιτίες. Πέρα της γεωοικονομικής/πολιτικής προέλευσης (νομισματικός πόλεμος κλπ) υπάρχουν και ζητήματα διαχείρισης των πόρων και του φυσικού κεφαλαίου που υπάρχει γύρω μας.

Η μείωση των εισοδημάτων, οι σημαντικές κοινωνικές πιέσεις οδηγούν σταδιακά την κοινωνία σε ένα βίαιο αλλά αναγκαστικό μετασχηματισμό, σε μια προσαρμογή στις νέες συνθήκες. Οι νέες συνθήκες αναδεικνύουν την σημασία παράλληλα της οικιακής οικονομίας ή σκέτο οικονομίας (οίκος + νέμω). Η εκμετάλλευση των λιγοστών τετραγωνικών πρασίνου μπροστά από τα σπίτια μας προς όφελος της κοινωνίας είναι ένα απλό παράδειγμα. Μπόλιασμα των δέντρων σε πορτοκαλιές και λεμονιές όπου και τεχνικά γίνεται. Εκπαίδευση των πολιτών στη φροντίδα των δέντρων σε συνεργασία με τις κατά τόπους δημοτικές αρχές. Οι καρποί των δέντρων δώρο και ελπίδα για τις γειτονιές.

Είναι ζωντανές σε όλους οι εικόνες συνανθρώπων μας να συλλέγουν πεταμένα φρούτα και λαχανικά στις λαϊκές αγορές, είναι ζωντανές οι σκηνές πολιτών να αναζητούν φαγητό και αντικείμενα προς μεταπώληση στα σκουπίδια. Η κοινωνική πίεση και εξαθλίωση θα ενταθεί το ερχόμενο διάστημα και όλοι πλέον γνωρίζουν πως δεν πρόκειται για “απαγορευμένη αφήγηση” αλλά για μία πραγματικότητα.

Οι Δήμοι ειδικά αυτοί των μεγάλων αστικών κέντρων θα πρέπει να υιοθετήσουν μια άλλη λογική πέρα αυτής της χρήσης των πόρων του προϋπολογισμού για την τοπική αυτοδιοίκηση. Ο Δήμος ως παραγωγός, ως κέντρο συντονισμού και δημιουργίας πλούτου. Ένα άλλο πράσινο παράδειγμα θα ήταν αυτό της κοινόχρηστης γης. Με το συντονισμό της αρχής πρασίνου θα μπορούσαμε να δούμε και περβόλια που θα παρήγαγαν τα απαραίτητα για το τραπέζι των άπορων.

Πρόχειρα στο μυαλό μου έρχονται πολλά παραδείγματα και καλές πρακτικές που μπορούν να ακολουθηθούν και δεν είναι άγνωστες. Βλέπω κόσμο να οργανώνεται, βλέπω κόσμο να αντιδρά συλλογικά σε αδικίες, πρέπει να δούμε κόσμο να ζητάει την παραγωγή νέου πλούτου και την διανομή του πίσω στη κοινωνία. Πρέπει να δούμε κινήματα αντι-διαφθοράς, νέες ιδέες, καλές πρακτικές, μέτρηση της αποτελεσματικότητας του κράτους και πάνω απ’όλα καθολική συμμετοχή και λογοδοσία. Όλα αυτά μαζί με το αίτημα για επανάκτηση των δημοκρατικών διαδικασιών και της συμμετοχής στη πολιτική και τα κοινά. Φυσικά τίποτα από τα παραπάνω δεν είναι αυτονόητο, αυτόματο και χωρίς θυσίες…

Κορυδαλλός, Μαραθώνας, Αθήνα, περιβάλλον, ποδήλατο, ψηφιακός δήμος, κοινωνία, κινήματα και τοπική αυτοδιοίκηση. Ένα ανακάτεμα σκέψεων στο  9ο podcast παρέα με τους φίλους Βαγγέλη Καραγρηγορίου (@karagrigoriou) και Λάζαρο Καραούλη (@lkaraoulis) για θέματα που μας αγγίζουν και μας ενδιαφέρουν, για την ανάγκη δράσης και συμμετοχής από τα κάτω!

Download audio file (istorimata_log9.mp3)

78,12 min (152,45Mb)
» download podcast (δεξί κλικ > αποθήκευση συνδέσμου ως)

Show notes
1. Λεμονιές και πορτοκαλιές στις γειτονίες (μια πρόταση μου για την επαφή με τα εναπομείναντα δέντρα στις γειτονίες.)
2. Ενοικίαση ποδηλάτων σύντομα από το δήμο Αθηναίων.  Ποδηλάτες (Freeday) ένα από τα ποδηλατικά κινήματα της πόλης.
3. Το ασύρματο δίκτυο Μαραθώνα και η δράση ΕΛΛΑΚ για την δωρεάν παροχή internet.
4.  Τράπεζες στις ΗΠΑ από τους πολίτες.
5. Πασαμοντάνια – Αυτοδιαχειριζόμενος χώρος στο Κορυδαλλό.
6. Το “Εμπρός”, ο αυτοδιαχειριζόμενος χώρος από καλλιτέχνες.

Track List
1. Sad Robot – Pornophonique
2. Broken Stereo – Sean Fournier
3. Cherubs – JOsh Woodward
4. Farmerta – Muse of fire

Ευχαριστώ τον Κυριάκο για την βοήθεια στο editing της εκπομπής.

(photo via Ryunosuke)

Το 8ο επεισόδιο είναι εδώ! Μιλώντας για το Startup Chile και το Babelverse, μιλώντας  για τα γεγονότα της 28ης Οκτωβρίου. Το τελευταίο διάστημα οι δημοσιεύσεις μου και η ενασχόληση με την πολιτική είναι έντονη. Φορτισμένες σκέψεις και γραπτά, πιστεύω ότι οι πολίτες με την συμμετοχή τους μπορούν να επαναδιατυπώσουν την αφήγηση. Η μαζική συμμετοχή είναι το σημαντικότερο σημείο! Η φωτογραφία είναι πρωινή, ένας τετράποδος κάτοικος της πόλης την βρίσκει ωραία!

Στα της μουσικής ελπίζω να απολαύσετε τις επιλογές μου για το σημερινό pod! Καλή σας ακρόαση!

Download audio file (istorimata_log8.mp3)

24,28 min (47,74Mb)
» download podcast (δεξί κλικ > αποθήκευση συνδέσμου ως)

Show notes
1. Startup Chile & Babelverse
2. Ιαπωνία, η ανοικοδόμηση! 6 μήνες μετά…
3. 28η Οκτωβρίου, μερικές σκέψεις με αφορμή τις κινητοποιήσεις των πολιτών.
4. Αναφορά Γερμανικής εφημερίδας στην Ελλάδα από tvxs.

Track List
1. the transisters – living like the superstar
2. Za pac – test drive
3. Juanitos – sai-k-delic party
4. Jamie Rumley – don’t know why

Η άτιμη αστική δημοκρατία και η στην πράξη εφαρμογή της κατά τόπους κάνει δύσκολη την αναγνώριση του “οχτρού”! Οικονομικά συμφέροντα, ομαδικά & συντεχνιακά θέλω, εξωτερικές παρεμβάσεις κα. κόντρα στο “συλλογικό καλό”. Οι πολίτες, η κοινωνία των πολιτών, συλλογικότητες ξέχασαν το ρόλο τους, άραξαν και ενίσχυσαν ακούσια ή ηθελημένα κακές πρακτικές εις βάρος του συνόλου, εις βάρος τελικά της πατρίδας.
Εκπαιδευτήκαμε να ζούμε σε ένα κακό ημι-δημοκρατικό σύστημα που το αποκαλέσαμε “μεταπολιτευτική δημοκρατία” η οποία κουβαλούσε μαζί της ανολοκλήρωτες αφηγήσεις και ανοιχτές πληγές για το “εσωτερικό μέτωπο”, για τη ταυτότητα μας και την πορεία μας σαν έθνος. Εκπαιδευτήκαμε  από τα σχολεία και τα πανεπιστήμια πως να μετέχουμε αυτού του συστήματος διεκδικώντας την δική μας θέση, την δική μας βολή, χωρίς υποχρεώσεις στη λογική του αυτονόητου προσωπικού συμφέροντος!

Στην πολύπλευρη κρίση που ζούμε κουβαλάμε μαζί μας όλες αυτές τις αντιφάσεις, την πολιτική ανηθικότητα, τις κακές πρακτικές, τις συντεχνίες, τα συμφέροντα, τον κακό μας εαυτό στη χειρότερη στιγμή για την χώρα, στο τέλος του κύκλου. Δεν είναι δυνατόν λοιπόν μια κυβέρνηση χωρίς ηθική & πολιτική νομιμοποίηση να ζητάει λογικές απαντήσεις και συμπεριφορές… Μας οδήγησαν στο ΣΟΚ & ΔΕΟΣ! Οι αντιδράσεις του κόσμου σ’όλη την χώρα δεν είναι λαϊκισμός, μεμονωμένα περιστατικά και εγκάθετες πρακτικές είναι πολιτικές πράξεις. Πολιτικές πράξεις ίσως μιας “κακής δημοκρατίας” και “απαίδευτων πολιτών” αλλά αυτές είναι. Είναι οι ίδιοι πολίτες που στοιβάζονταν στα “γραφεία εξυπηρέτησης” και ψήφιζαν.

Είναι αντιδράσεις με διαφορετική ίσως προέλευση και στόχους που γίνονται χιονοστιβάδα και όλοι ξέρουμε τι γίνεται σ’αυτές τις περιπτώσεις! Έχουμε κοινωνικές ομάδες που ευημερούσαν άλλοτε με απαράδεκτα προνόμια, είτε ανθρώπους που τα έχουν χάσει όλα και δεν έχουν αύριο, οικογενειάρχες που βγαίνουν εκτός από τους προγραμματισμούς τους, επιχειρήσεις στα πρόθυρα λουκέτου, δανειολήπτες, επαγγελματίες συνδικαλιστές του χαμηλότερου επιπέδου, κομματικούς σχηματισμούς που επωφελούνται από την συγκυρία αλλά και πραγματική οργή και αδικία από την νεολαία της χώρας που μπαίνει τρομοκρατημένη στο προσκήνιο.

Ποια είναι η λύση; Τι πρέπει να γίνει την επόμενη μέρα; Πως θα βγούμε από την κρίση; Πως θα πορευτούμε; Οι απαντήσεις δεν είναι αυτόματες- κερδίζονται. Χρειάζεται να μιλήσουμε, να μιλήσουμε, να ακουστούν όλοι! Να διαμορφωθούν οι συνθήκες, να βγουν οι πολίτες στο προσκήνιο, ίσως το πιο σημαντικό είναι αυτό! Το κλειδί είναι η μαζική συμμετοχή των πολιτών η επανάκτηση του συλλογικού χώρου και η αίσθηση της κοινής μοίρας. Μόνο θετικά πράγματα μπορούν να προκύψουν, μη φοβάστε όταν συμβαίνει αυτό. Η μαμή της ιστορίας πάντως έχει ξεκινήσει να γράφει τις επόμενες σελίδες, να είστε σίγουροι!

Στη πράξη αυτή η κρίση δείχνει πως η “Ένωση” αυτή είναι περισσότερο ένα ιδεατό δημιούργημα. Είναι το παιχνίδι δύο κεντρικών οικονομιών της Γαλλίας και της Γερμανίας σε ένα ηλιοκεντρικό σύστημα με τις άλλες χώρες γύρω τους ως δορυφόροι. Συναντήσεις των δύο, επαφές των δύο, ανακοινώσεις των δύο με τους υπόλοιπους θεσμούς σε ρόλο κομπάρσου και παραμυθά… Οι βοσκοί που θα μαζέψουν τα υπόλοιπα πρόβατα της Ένωσης. Όλα αυτά με μία χωρίς συνοχή και ιδεολογική προετοιμασία επέκταση στα ανατολικά.

Στην Ελλάδα του 2011 οι όροι και οι λέξεις έχουν χάσει το νόημα τους, ένα κλειστοφοβικό σύννεφο, έχει απλωθεί πάνω από την χώρα. Ο φόβος και η αβεβαιότητα κυριαρχούν χωρίς να υπάρχει κάποια διέξοδος στο βάθος. Η κυβέρνηση λειτουργεί σαν μεσάζοντας για το μαγαζί γωνία, σαν βαστάζος των ξένων κουμανταδόρων και αυτό είναι όλο και περισσότερο ξεκάθαρο καθώς περνάνε οι μέρες και ξετυλίγεται το σενάριο που στο βάθος έχει και την τυπική χρεωκοπία!

Το χειρότερο όλων είναι ότι επαναλαμβάνεται το σενάριο που θέλει σε περιόδους άκρας συντήρησης και περιοριστικής οικονομικής πολιτικής να βρίσκεται πρόσφορο έδαφος για την ανάδειξη εθνικιστικών και ακροδεξιών σχημάτων σε ρόλο ρυθμιστή των εξελίξεων, δεκανίκι μεταβατικών κυβερνήσεων. Αυτό φυσικά δεν έρχεται ανάλαφρα, εκτεταμένη χρήση βίας, συγκρούσεις κοινωνικών ομάδων, ξενοφοβία, ασφυξία… Οι οικονομικές και πολιτικές θεωρίες δεν έχουν καμία ισχύ σε μια “πολεμική σύγκρουση”. Η κοινωνική/οικονομική βία είναι το μέσο για μια μακροοικονομική ανάκαμψη στο τέλος του κύκλου. “Για το καλό της πατρίδας και του έθνους, για μια δίκαιη κοινωνία και μια δυνατή Ελλάδα. Πρέπει να αφανίσουμε το χρέος πριν μας αφανίσει!” Ωραίες λέξεις δίπλα σε διφορούμενες πράξεις με την πολιτική κάστα που μας οδήγησε ως εδώ να προσπαθεί να διασώσει το τομάρι της και το κομματικό της ακροατήριο.

Δεν θα τελειώσει αυτή η κρίση χωρίς να κλείσει το εσωτερικό μέτωπο, χωρίς συντεταγμένη λαϊκή παρέμβαση στην εξουσία! Στη βάση κρίνονται όλες οι πολιτικές, φτάσαμε στο σημείο μηδέν γιατί θεωρήσαμε την δημοκρατία αυτόματο πιλότο και κατοχυρωμένο δικαίωμα. Πέρασε ο καιρός των βελούδινων λέξεων, ας το πάρουμε χαμπάρι…

Είχα την χαρά να βρεθώ χθες στο θεατράκι του Δήμου Κορυδαλλού όπου η τοπική θεατρική ομάδα σήκωσε με αξιώσεις την παράσταση “Περιμένοντας το Godot”. Δύο άστεγοι φίλοι ταλαιπωρημένοι από τα καμώματα της ζωής  παραμιλούν και στήνουν αυτοσχέδιες συζητήσεις γύρω από ένα παγκάκι που είναι και η ζωή τους, στην αναμονή για την άφιξη ενός άγνωστου που θα τους δώσει σημαντικές λεπτομέρειες, που θα ανατρέψει την ανούσια καθημερινότητα τους δίνοντας μια διέξοδο… Ο καιρός περνάει, οι εποχές αλλάζουν και συνεχίζουν να είναι δεμένοι στην ιστορία η οποία ορίζει την τύχη τους, περιμένοντας το Godot!

Αν ζούσε ο Samuel Beckett συγγραφέας του έργου, θα αναγνώριζε με σιγουριά στις μέρες μας την ταύτιση του δημιουργήματος του με την ελληνική περίπτωση, με το δράμα της αναμονής και την “αποφασιστική απραξία” μας!

Η τέχνη της αναμονής και η επιμονή στους στόχους μπορεί να οδηγήσει σε υπερθετικές εξελίξεις στην περίπτωση ενός οργανωμένου σχεδίου αναγκάζοντας τον “αντίπαλο” να προβεί σε κινήσεις που καμιά φορά καταλήγουν σε λάθη ή σε απώλεια της καλής θέσης του στο χώρο! Στην αντίθετη περίπτωση οδηγούμαστε σε μία λύση- καταστροφή στην οποία δεν ελέγχουμε καμιά από τις παραμέτρους της! Μένουμε στις επικλήσεις για τα θεία, στα μαντζούνια που θα ξορκίσουν το κακό που μας βρήκε, στις ξένες παρεμβάσεις που δεν πρόκειται να έρθουν ποτέ…

Χωρίς σχεδιασμό γιατί σχεδιασμός και στρατηγική δεν είναι η απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων που χωλαίνει η σημερινή κυβέρνηση μα ούτε το περίφημο fast track με τα πετροδολάρα. Το πρώτο θα έπρεπε να είναι το αυτονόητο μέλημα μιας Ευρωπαϊκής Αριστεράς η οποία δεν θέλει πολίτες δύο ταχυτήτων, ωφελημένους και μη, insiders & outsiders. Για να είμαι σωστός θα έπρεπε το αίσθημα δικαιοσύνης αυτό να έχει εντυπωθεί στο πολιτικό και κυβερνητικό dna της. Το δεύτερο τώρα όπως έχει αποδειχθεί στην παγκόσμια οικονομική ιστορία μπορεί να γίνει με δύο τρόπους. Ο πρώτος τρόπος είναι η ελαχιστοποίηση του κρατικού ίχνους και η παραχώρηση σε ιδιώτες όλων των σημαντικών εθνικών κεφαλαίων σε συνθήκες πίεσης με τις ελάχιστες δυνατές αποδόσεις! Αυτό φυσικά προϋποθέτει σημαντικές παραχωρήσεις, αλλαγή του τοπίου, ανάπτυξη χαμηλού επιπέδου με τις ελάχιστες ανταποδόσεις πίσω στη κοινωνία!

Ο άλλος τρόπος είναι επαναδιατύπωση της αφήγησης για το μέλλον της χώρας και τους κατοίκους της η οποία δεν θα γίνει σε στυγνούς οικονομικούς όρους ακόμα και σε καιρούς πίεσης!  Που είμαστε, τι έχουμε, που θέλουμε να πάμε και με ποιους θα πορευτούμε; Ακόμα και αν χρειάζεται να κάνεις ταχύτατες διορθώσεις για να βγάλεις το κεφάλι έξω από το νερό το κάνεις με τρόπο που θα προστατέψεις τους οικονομικά ασθενέστερους και τους αδύναμους. Είναι συντριπτική υποχρέωση κάθε ελληνικής κυβέρνησης να προστατέψει τους πραγματικά αδύναμους- να τους ενισχύσει κιόλας σε τέτοιους καιρούς! Χτυπάς τα καρτέλ, χτυπάς την φοροδιαφυγή, φορολογείς τον πλούτο, αναδιανέμεις το εισόδημα, αποκαθιστάς τις αδικίες, γκρεμίζεις τους μηχανισμούς που καθηλώνουν πάντα με γνώμονα το κέρδος για την κοινωνία και όχι τις ελίτ  που ούτε στάθηκαν στη χώρα αλλά και που ήταν οι πρώτοι που ασελγούσαν και καιροσκοπούσαν πάνω της…

Ενισχύεις την Νέα γενιά, την νεανική επιχειρηματικότητα, δίνεις ευκαιρίες. Φροντίζεις τα νιάτα, τα καθοδηγείς, τα προστατεύεις, τα κρατάς στη χώρα σου, δημιουργείς  ένα απάνεμο λιμάνι που θα τους δώσει την ευκαιρία να συνεισφέρουν, να στήσουν επιχειρήσεις, να παράξουν καινοτομία και πλούτο για την κοινωνία! Δεν τα τρομοκρατείς, δεν τα παραγκωνίζεις, δεν τα συντρίβεις στο ελάχιστο εγγυημένο, στην μιζέρια, στην πίεση ενός άδικου εκπαιδευτικού συστήματος! 

Η προστασία του Έλληνα πολίτη, η ισονομία και οι ίσες ευκαιρίες είναι συνταγματικά κατοχυρωμένες! Αν δεν υπάρχει το πλαίσιο- το δημιουργείς. Μια σοσιαλιστική κυβέρνηση θα το ήξερε αυτό σε όποιες συνθήκες και αν έπρεπε να λειτουργήσει. Θα ήταν στοίχημα της να μας οδηγήσει σε δύσκολους καιρούς! Υπάρχουν λύσεις αλλά όλα εξαρτιούνται από την πλευρά που κάθεσαι στον καναπέ και το ποιους υπηρετείς…

Όλα δείχνουν πως άλλη μια μετακίνηση των ισορροπιών είναι σε εξέλιξη. Νέοι “χάρτες” και σενάρια, κερδισμένοι και χαμένοι… Ο πόλεμος με νέα μέσα όπως αποκαλείται η οικονομική επικράτηση δεν είναι νέο κάμωμα των καιρών. Είναι παιχνίδι χιλιάδων χρόνων αλλά τώρα ξεδιπλώνεται σε μεγάλη κλίμακα, με πολλούς παίκτες πάνω στην φούσκα όμως εξωτικών προϊόντων που καταλαβαίνουν και χρησιμοποιούν λίγοι…

Ενώ και οι τελευταίοι οδηγούμαστε έστω με την ψυχή στο στόμα στις παραλίες για λίγες στιγμές χαλάρωσης μακριά από το ΣΟΚ & Δέος που έχει στηθεί περίτεχνα γύρω μας το καλοκαίρι παίζει για μας ένα θετικό ρόλο τώρα που η κρίση μας αποκαλύπτει το πραγματικό της πρόσωπο. Δεν είναι η ελληνική υπόθεση η φούσκα του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος, είναι ο αγγελιοφόρος που φέρνει το μήνυμα, ο προπομπός των συμβάντων που θα ακολουθήσουν…

Η ελληνική καλοκαιρινή ανάπαυση, το πάγωμα αυτό του χρόνου είναι το καλύτερο δώρο για μας. Δισεκατομμύρια $ καίγονται στην φωτιά του “καπιταλισμού της καταστροφής” που τόσο κάποιοι αγάπησαν βάζοντας τις αγορές και την αυτορύθμιση (ναι αυτή την και καλά αόρατη χείρα της μυθολογίας) πάνω από τις κοινωνίες και τα κράτη.

Αυτό το θέαμα της καταστροφής, δημιουργικής ή μη όπως λέγεται φέρνει στην επιφάνεια τις αδυναμίες και τις εξαρτήσεις μας και επιβεβαιώνει την ανάγκη για εθνική αυτόνομη σκέψη και πολιτική στον επόμενο κύκλο που ξανοίγεται μπροστά μας. Τα ερωτήματα από τις τελευταίες εξελίξεις πολλά αλλά καλύτερα να κρατήσουμε όσα γράφτηκαν και ειπώθηκαν τόσο καιρό αφήνοντας το χρόνο και το ελληνικό καλοκαίρι να παίξουν τον δικό τους ρόλο…

Από το παράθυρο του δωματίου μου αντικρίζω χρόνια και χρόνια, την μεγάλη λεμονιά που στέκει πεισματικά κόντρα στους καιρούς στον φυτεμένο πίσω αύλιο χώρο μιας μονοκατοικίας της οδού Ηπείρου στο Κορυδαλλό. Η λεμονιά αυτή και τα υπόλοιπα φυτά δίπλα της είναι και το μόνο σημάδι μου στις αλλαγές των εποχών. Την βλέπω στους ανθούς της, στα πρωτοβρόχια με τις σταγόνες να πέφτουν όμορφα πάνω της, στα κρύα και πάλι κύκλο στα ξανοίγματα της. Άλλοτε γεμάτη με καρπούς και άλλοτε αφημένη στη τύχη της να απλώνεται στο χώρο.

Μένει εκεί όμως και φέρνει ένα διαφορετικό άγγιγμα στο παράθυρο μου και σε όσους τυχερούς ακόμα έχουν πρόσβαση οπτικά στην πίσω αυλή. Δυστυχώς η άναρχη δόμηση και επέκταση των αστικών ιστών στην Αττική περιφέρεια, μας οδήγησε μακρυά από την φύση με τρόπο εγκληματικό τόσο για μας αλλά και για τις επόμενες γενιές! Με αφορμή ένα έντυπο του δήμου για την προστασία των δέντρων και του πρασίνου στην πόλη αναρωτήθηκα τι μπορεί να είναι αυτό που να μας κάνει τόσο μα τόσο εχθρικούς. Το φυλλάδιο συμβούλευε για την ορθή προσέγγιση των κατοίκων με το πράσινο, πότισμα, όχι κλάδεμα, προφύλαξη της μικρής πράσινης κληρονομιάς της πόλης μας.

Οι δρόμοι του Κορυδαλλού είναι γεμάτοι από νεραντζιές που διατηρούνται πράσινες όλο το χρόνο. Κάτι όμως δεν τις δένει με τους κατοίκους, με τις γειτονιές. Ανθίζουν, μεγαλώνουν, ρίχνουν τους καρπούς τους χωρίς να τραβούν τα βλέμματα. Ίσως μάλιστα να “ξεφεύγουν λέξεις” από τις νοικοκυρές που σκουπίζουν βιαστικά τα πεζοδρόμια και καθαρίζουν τους χυμούς τους.  Ίσως πάλι να μπαίνουν σκέψεις για την απόθεση ενός δεύτερου αυτοκινήτου κάποιας οικογένειας… Θα ελευθερωθεί χώρος και ίσως να μην το καταλάβει και κανείς ένα βράδυ του Αυγούστου. Δεν αντιλαμβάνονται όλοι την ιδιαίτερη γεύση από το γλυκό νεραντζάκι που φτιάχνουν οι προκομμένες γιαγιάδες και σίγουρα είναι κάτι που δεν θα τους λείψει.

Να γεμίσουν οι γειτονιές πορτοκαλιές και λεμονιές! Μια αίσθηση του κήπου του πολίτη όπως αυτή του προγόνου μας του Περικλή που άφηνε ανοιχτό το χωράφι του για τους Αθηναίους συντρόφους του ή όπως αυτή των Εβραίων που όπως πληροφορήθηκα σε ένα ωραίο ανακάτεμα σκέψεων, στο όνομα του θεού τους αφήνουν μέρος της παραγωγής τους στα δέντρα για τους υπόλοιπους. Πορτοκαλιές και Λεμονιές, μπόλιασμα των δέντρων, μπόλιασμα στους πολίτες μιας νέας σχέσης με την πόλη και με την φύση. Η φύση που μπορεί σ’αυτές τις συνθήκες να συνεχίσει να δίνει απλόχερα, οι πολίτες και τα παιδιά που μπορούν να παιδευτούν σε μια άλλη αντίληψη για τον δημόσιο χώρο, την προστασία του περιβάλλοντος, τη δημιουργίας αξίας και την οικοδόμηση πάνω σ’αυτή.

Απλά νήματα που μπορούν να ξεσηκώσουν γειτονιές και πνεύματα!