Ο προηγούμενος αιώνας στην Ευρώπη μας έδωσε αρκετά ιστορικά μαθήματα σε τέτοιο βαθμό που οι λαοί της σήμερα θα έπρεπε να έχουν μπολιαστεί με τη σοφία και τις καλές πρακτικές του παρελθόντος. Να αποφεύγουν όπως ο διάολος το λιβάνι τα λάθη που μας έφεραν σε επικίνδυνους καιρούς και που στο τέλος δίχασαν και οδήγησαν σε καταστροφή και μίσος. Θα έπρεπε να μπορούν να περιφρουρήσουν τις κατακτήσεις τους και να πραγματοποιήσουν στη πράξη την Ευρωπαϊκή ιδέα της συνεργασίας και του σεβασμού όλων των λαών της ηπείρου παράλληλα με την προστασία και ανάδειξη των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών τους.
Στη πράξη αυτή η κρίση δείχνει πως η “Ένωση” αυτή είναι περισσότερο ένα ιδεατό δημιούργημα. Είναι το παιχνίδι δύο κεντρικών οικονομιών της Γαλλίας και της Γερμανίας σε ένα ηλιοκεντρικό σύστημα με τις άλλες χώρες γύρω τους ως δορυφόροι. Συναντήσεις των δύο, επαφές των δύο, ανακοινώσεις των δύο με τους υπόλοιπους θεσμούς σε ρόλο κομπάρσου και παραμυθά… Οι βοσκοί που θα μαζέψουν τα υπόλοιπα πρόβατα της Ένωσης. Όλα αυτά με μία χωρίς συνοχή και ιδεολογική προετοιμασία επέκταση στα ανατολικά.
(more…)
Είχα την χαρά να βρεθώ χθες στο θεατράκι του Δήμου Κορυδαλλού όπου η τοπική θεατρική ομάδα σήκωσε με αξιώσεις την παράσταση “Περιμένοντας το Godot”. Δύο άστεγοι φίλοι ταλαιπωρημένοι από τα καμώματα της ζωής παραμιλούν και στήνουν αυτοσχέδιες συζητήσεις γύρω από ένα παγκάκι που είναι και η ζωή τους, στην αναμονή για την άφιξη ενός άγνωστου που θα τους δώσει σημαντικές λεπτομέρειες, που θα ανατρέψει την ανούσια καθημερινότητα τους δίνοντας μια διέξοδο… Ο καιρός περνάει, οι εποχές αλλάζουν και συνεχίζουν να είναι δεμένοι στην ιστορία η οποία ορίζει την τύχη τους, περιμένοντας το Godot!
Αν ζούσε ο Samuel Beckett συγγραφέας του έργου, θα αναγνώριζε με σιγουριά στις μέρες μας την ταύτιση του δημιουργήματος του με την ελληνική περίπτωση, με το δράμα της αναμονής και την “αποφασιστική απραξία” μας!
(more…)
Τελευταία μέρα του Αυγούστου σήμερα, τελευταία μέρα του “ελληνικού καλοκαιριού” για την πλειοψηφία των γηγενών. Ενός καλοκαιριού με ειδική σημασία. Δύο χρόνια κοντά από τότε που μπήκαμε στην περιπέτεια και παραμένουμε κολλημένοι στην άμμο. Πάμε και βλέπουμε, ότι μας πουν οι άλλοι, ότι μας φωτίσει ο θεός…
Χωρίς σχεδιασμό γιατί σχεδιασμός και στρατηγική δεν είναι η απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων που χωλαίνει η σημερινή κυβέρνηση μα ούτε το περίφημο fast track με τα πετροδολάρα. Το πρώτο θα έπρεπε να είναι το αυτονόητο μέλημα μιας Ευρωπαϊκής Αριστεράς η οποία δεν θέλει πολίτες δύο ταχυτήτων, ωφελημένους και μη, insiders & outsiders. Για να είμαι σωστός θα έπρεπε το αίσθημα δικαιοσύνης αυτό να έχει εντυπωθεί στο πολιτικό και κυβερνητικό dna της. Το δεύτερο τώρα όπως έχει αποδειχθεί στην παγκόσμια οικονομική ιστορία μπορεί να γίνει με δύο τρόπους. Ο πρώτος τρόπος είναι η ελαχιστοποίηση του κρατικού ίχνους και η παραχώρηση σε ιδιώτες όλων των σημαντικών εθνικών κεφαλαίων σε συνθήκες πίεσης με τις ελάχιστες δυνατές αποδόσεις! Αυτό φυσικά προϋποθέτει σημαντικές παραχωρήσεις, αλλαγή του τοπίου, ανάπτυξη χαμηλού επιπέδου με τις ελάχιστες ανταποδόσεις πίσω στη κοινωνία!
(more…)
Στο κόκκινο το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα εν μέσω του δικού μας ελληνικού καλοκαιριού. Η Μαύρη Παρασκευή της Ασίας, το ταραγμένο ΣΚ της Μέσης Ανατολής φέρνει την Μαύρη Δευτέρα στην Ευρώπη και οι “μαύρες μέρες” των αγορών όπως δημοσιογραφικά αποκαλούνται, δεν φαίνεται να έχουν τελειωμό… Υποβαθμίσεις χωρών και δηλώσεις- πολλές δηλώσεις!
Όλα δείχνουν πως άλλη μια μετακίνηση των ισορροπιών είναι σε εξέλιξη. Νέοι “χάρτες” και σενάρια, κερδισμένοι και χαμένοι… Ο πόλεμος με νέα μέσα όπως αποκαλείται η οικονομική επικράτηση δεν είναι νέο κάμωμα των καιρών. Είναι παιχνίδι χιλιάδων χρόνων αλλά τώρα ξεδιπλώνεται σε μεγάλη κλίμακα, με πολλούς παίκτες πάνω στην φούσκα όμως εξωτικών προϊόντων που καταλαβαίνουν και χρησιμοποιούν λίγοι…
(more…)
Από το παράθυρο του δωματίου μου αντικρίζω χρόνια και χρόνια, την μεγάλη λεμονιά που στέκει πεισματικά κόντρα στους καιρούς στον φυτεμένο πίσω αύλιο χώρο μιας μονοκατοικίας της οδού Ηπείρου στο Κορυδαλλό. Η λεμονιά αυτή και τα υπόλοιπα φυτά δίπλα της είναι και το μόνο σημάδι μου στις αλλαγές των εποχών. Την βλέπω στους ανθούς της, στα πρωτοβρόχια με τις σταγόνες να πέφτουν όμορφα πάνω της, στα κρύα και πάλι κύκλο στα ξανοίγματα της. Άλλοτε γεμάτη με καρπούς και άλλοτε αφημένη στη τύχη της να απλώνεται στο χώρο.
Μένει εκεί όμως και φέρνει ένα διαφορετικό άγγιγμα στο παράθυρο μου και σε όσους τυχερούς ακόμα έχουν πρόσβαση οπτικά στην πίσω αυλή. Δυστυχώς η άναρχη δόμηση και επέκταση των αστικών ιστών στην Αττική περιφέρεια, μας οδήγησε μακρυά από την φύση με τρόπο εγκληματικό τόσο για μας αλλά και για τις επόμενες γενιές! Με αφορμή ένα έντυπο του δήμου για την προστασία των δέντρων και του πρασίνου στην πόλη αναρωτήθηκα τι μπορεί να είναι αυτό που να μας κάνει τόσο μα τόσο εχθρικούς. Το φυλλάδιο συμβούλευε για την ορθή προσέγγιση των κατοίκων με το πράσινο, πότισμα, όχι κλάδεμα, προφύλαξη της μικρής πράσινης κληρονομιάς της πόλης μας.
(more…)
